HET  MINNESOTAMODEL 

(Het 12 Stappenprogramma ofwel de 'Fellowships')

- Alcoholics Anonymous
- Cocaine Anonymous
- Narcotics Anonymous
- Marihuana Anonymous
- Gamblers Anonymous
- Gamers Support Groups
- Sex & Love Addicts Anonymous
- Overeaters Anonymous
- Alanon (partners van verslaafden)
- Alateen (kinderen van verslaafden)
- Children of Addicted Parents
- 'Buitenveldert' groepen
- SOS (Save Our Selves)
- Stay Clean Groepen 
- XA Groepen

- en nog veel meer


'Zelf' hulp?

Dit zijn allemaal zelfhulpgroepen waarin verslaafden elkaar helpen om clean te worden - en vooral ook om clean te blijven.
De grote kracht van deze groepen is dat we allemaal lotgenoten van elkaar zijn. We kennen alle trucs, maar kunnen het ook begrijpen als iemand een terugval heeft en wij spreken altijd uit eigen ervaring. Dat laatste is het grote verschil met professionele hulpverleners. Zij benaderen het anders, niet vanuit henzelf.
Veel van ons hebben dat aan den lijve ondervonden.
"Toen ik zelf nog gebruikte, was ik voor de zoveelste keer onder behandeling bij de reguliere verslavingszorg. Daar vond men dat ik mijn gebruik ‘onder controle’ had, en dat ik best gecontroleerd kon drinken. Zonder te beseffen dat het juist de alcohol is die meteen de remmen er weer af gooit bij een alcoholist. En dat ik dus ook altijd in 1 moeite door (wegens beneveld) weer drugs ging gebruiken! 
Psychiaters waren nog erger: die dachten mij wel even te kunnen diagnostiseren, terwijl ik jarenlang van de planeet af was geweest..
Achteraf besefte ik dat ze totaal niet wisten waar ze het over hadden.
Ik was gewoon VERSLAAFD!” 

Het programma
Het programma dat deze groepen gebruiken is de, vaak wat gemoderniseerde maar nog steeds wereldwijd bewezen succesvolle werkwijze van de Anonieme Alcoholisten (AA) dat 80 jaar geleden is bedacht door een wanhopige alcoholist, Bill Wilson en zijn arts dr Bob Smith. 
Dit eenvoudige programma bestaat uit twaalf stappen waarbij de nadruk ligt op het nemen van eigen verantwoordelijkheid.

Andere sterke punten zijn de laagdrempeligheid, de anonimiteit, de vrijblijvendheid en het ontbreken van een hiërarchie, iedereen is gelijkwaardig. Ook wordt er nooit of te nimmer ongevraagd advies gegeven.
Je kunt je dus nergens tegen afzetten en niemand anders de schuld geven.  Eigenlijk word je op een hele gezonde en bevrijdende manier op jezelf teruggeworpen. Ook is het een voordeel dat je, in tegenstelling tot de professionele hulpverlening, niet te maken hebt met een wachtlijst of een loket dat net dicht is op het moment dat je iemand nodig hebt. Binnen de zelfhulpgroepen is er altijd wel iemand bereikbaar, en elke dag -zeker in de grote steden- worden er wel 'open meetings' gehouden, waar iedereen welkom is. 

 

Geheelonthouding 
Wij geloven allemaal in geheelonthouding, en wij geloven tevens dat dit voor ons de enige zekere manier is om een normaal en verslavingsvrij leven te kunnen leiden.
Er zit een logica in:  verslavende middelen zijn VERSLAVEND en die gaan nu eenmaal op de loop met mensen, zéker met mensen die hier gevoelig voor zijn, of we dit nu een moreel tekort, genetisch bepaald of een ziekte noemen.
'Dosering', de methode die de reguliere hulpverlening ons tientallen jaren geprobeerd heeft bij te brengen heeft definitief afgedaan bij ons. 
Wij zijn er door schade en schande van overtuigd geraakt dat deze middelen zó gevaarlijk zijn dat 1 keertje gebruiken of 1 glaasje drank of 1 middagje excessief gamen enz. voor ons al teveel kan zijn, want als je daar gevoelig voor bent dan zal het middel (of gedrag) direkt weer de leiding nemen, hoe eerlijk, zorgvuldig, rijk, boeddhistisch, zuiver, openhartig, gezellig of getalenteerd je ook bent.



Meetings 
  
Wij hebben werkelijk van alles geprobeerd, andere banen, andere liefdes, andere religies, andere woonplaatsen, en wij geloven inmiddels ook niet meer dat er nog ergens een psychiater, psycholoog of counselor zal opstaan die ons wel even gelukkig gaat maken. Wij hebben zelf vaak al vele behandelingen achter de rug maar zien nu glashelder in dat wij alleen onszelf kunnen behandelen.

Wij vinden het ongelofelijk dat men mensen denkt te kunnen 'diagnostiseren' die vaak al jaren- en jarenlang flink onder invloed verkeren..
Wij zijn gewoon verslaafd!!!
Ondervraag 25 ex-verslaafden en je zal merken dat ze allemaal op een andere manier, en om een andere reden verslaafd zijn geraakt.
En dat zij -alle 25- na jaren van eenzaam aanmodderen alleen of met de hulp van de reguliere 'hulpverlening', er achter zijn gekomen dat ze het gewoon niet alleen kunnen.
Dat is alles.
Daarom gaan wij naar onze meetings, om onze verhalen en ervaring, zorgen of juist plezier - dagelijkse dingetjes te delen, maar vooral om scherp te blijven. Gewoon voor de zekerheid. Per sé niet om elkaars verhalen te beoordelen of te beantwoorden. En dat geeft ons een heel gemoedelijk leerproces van 1 dag tegelijk, samen met gelijkgestemden.
Met naar believen een bakje koffie of thee erbij.
        
Schuld en schaamte kwamen meteen om de hoek kijken na de ontwenning maar die waren weer snel verdwenen toen we het leven en haar verantwoordelijkheden leerden begrijpen:
  
'Wij zijn niet verantwoordelijk voor onze ziekte - maar nu wij dit weten achten wij onszelf wèl verantwoordelijk voor ons herstel.'
  

'Ik dronk omdat het regende, maar ja, ik dronk even hard omdat de zon scheen..'

 'Nee ik heb geen zin om naar een meeting te gaan. Maar ik had letterlijk alles over voor mijn verslaving dus ja, ik begrijp best dat ik nu die volle 100% in mijn herstel dien te investeren..'
   
'Als je wilt gebruiken, gebruik DE TELEFÓÓN !!!!!!'

'Stick with the winners'

'Wij herstellen zèlf - omdat we het niet meer alleen hoeven te doen.'
  
 
'One day at a time...' 

Het alternatief is overigens net zo simpel:
De gevangenis,
de volgende kliniek,
of de dood.   
 
                                                                                                     floor